|
მიდიხარ სადღაც, ივიწყებ დედას, მიდიხარ სადღაც და ბედი გღუპავს. და შენ ყოველთვის ფანჯრიდან ხედავ მაღალ სამრეკლოს და ცისფერ გუმბათს. როცა ღრუბლები ცაზე ქრებიან. შენს ფანჯარასთან დგას კვიპაროსი, შენს ფანჯარასთან საფლავებია. და შენი სახე უანგაროა. გაზაფხულია და ახლა გესმის ახლო ეზოდან შაშვის გალობა. გინდა, ქვეყანა რომ გეუცხოვოს. და განდგომილი მონაზონივით შენ ეკლესიის ეზოში ცხოვრობ. დადგება შენთვის დღე სასურველი. გაზაფხულია და შენს ოთახში დგას ყვავილების თეთრი სუნელი. მიდიხარ სადღაც და ბედი გღუპავს. და შენ ყოველთვის ფანჯრიდან ხედავ მაღალ სამრეკლოს და ცისფერ გუმბათს. |
