|
ნეტავ რამ შემქმნა, რისთვის შემქმნა, რა სახმარი ვარ?.. ჩემის ცხოვრების, მარქვით, რა არს დანიშნულება? მე სიკვდილამდის უსამართლოდ, უღთოდ მკვდარი ვარ, ეს არის მისი მიუმსგავსი განკარგულება! და შეძლება კი ერთ ჭიაზედ მეტად ნაკლები, მარჯვედ სდევს მაინც ის ხვედრისგან გზას დანიშნულსა, მე კი მგრძნობელი, სიტყვიერი, ფუჭად ვთავდები. მიხდომილება ან რათ მინდა საპყრობილეში; აბა, ბრმა გული მთლად მაგიჟებს გამბედაობით, ასრე ვიხრჩობი სიყრმიდანვე ჩემ სიცოცხლეში! ნურვინ მოელის თავმოდრეკით ვსთხოვო შენდობა: მრწამს, მომავალი შემდეგთათვის ისე არ წახდეს, რომ ყოველს გულში არ დამკვიდრდეს ეს ჩემი გრძნობა. |
