|
ერთად ამ ცეცხლით, ამ მზით ვიწოდეთ, ზამთრის ეს სუსხი იგრძნო სხეულმა, ჩვენი ცხოვრება, ჩვენი სიცოცხლე ჯერ მოგონებად არა ქცეულა. და შემოდგომის ცივი წვიმებიც, ხანდახან ბედის დაგქროლავს ქარი და ხან ბედისგან გავიწირებით. ჩქარი წვიმები... მდინარეები... ბეწვის ხიდები... როცა ბედისგან გავიწირებით, - როგორც მოსისხლეს შევეჭიდებით წავლენ დღეები ქართა ქროლებით, დაგუბდებიან ზღვა მოგონებად, მერე ვიცხოვრებთ ამ მოგონებით. |
