|
სარკმლის მინაზე წვიმა უკრავს ბახის ტოკატას... დღე ჰგავს მოლოდინს - თუ გაშლილი წიგნი წინ მიდევს. კატა, რომელიც წეღან ზანტად თათს ილოკავდა, ახლა რაფაზე თავის ნაცნობ ადგილს იმკვიდრებს. ყველა სახელი საკუთარი, ანდა - ზოგადად... არ იმსახურებს ყურადღებას მანამდე, ვიდრე ის არ გახდება ახლობელი - როგორც ტოკატა. მოლოდინივით გადაშლილი წიგნი წინ მიდევს... თუ არა იგი - უჟამობა ალბათ მომკლავდა. |
