|
ნუ გაწვრილდები და ნურც გაწყდები, მეხსიერების ძაფო, არრა მეტყობა გამოშრეტისა, რაგინდ არ დავიძაბო.
დილის ცას, ოქროცურვილს, შიშიც არა მაქვს ხელმოცარვისა - დაგუბებული ურვის.
და არც ბებრულად მცივა, გაკიდული ხილვები ქარში, ჩემგან ასხმული მძივად.
გავურევ გიშერს, ქარვას... მზით დაფერილი დარჩება სიტყვა, თუ ყველაფერი წარვალს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ემზარ კვიტაიშვილის პოეზია |
