|
მე უმიზეზოდ გაღიმებულს ზარმაც ტფილისელს მინდა რომ ვიყო უფრო წვრილი, უფრო მაღალი (მოქალაქენო, ნუ აწუხებთ გონებას ფხიზელს, რომ გამოსძებნოთ ჩემს ლექსებში სიბრძნე ახალი);
და მიყვარს ჩემი უსაქმური ხმელი თითები, ოცდაოთხ საათს მოვანდომებ სარკესთან ბრუნვას, ავარჩევ პოზას აღმართიანს, მე რომ მიხდება...
მოვსწევ თამბაქოს მხოლოთ მიტომ, რომ ადგეს ბოლი, დაიძრა ქარი და არ ვიცი ფიქრს სად გივყევარ, სიზმარი ძაღლებს ააყეფებს, როგორც სტამბოლი. |
