|
გალავანთან სპანი ჩვენი მოკრბეს... თავს იმედის შუქი დაგვციმციმებს, ახალგაზრდა პოეტები... - მოკლედ მოახსენეს ბატონ კონსტანტინეს. და განიხვნენ კარნი, აშრიალდნენ ტანმაღალი ხენი... ავიყარეთ სითამამის ფარნი - კოშკში ამირსპასალარი გველის. ვით შეჰფერის ყრმათა, მოგვეგება ჩვეულ სასადავით... ვეამბორეთ მხარზე სიტყვის სარდალს, დავუკოცნეთ დიდოსტატის მკლავი. ბრძანა და დაბრძანდა, შევცქეროდით კრძალვითა და რიდით, გამოგვეკითხა, რას ვაკეთებთ, გარდა ლექსის წერის და წიგნების კითხვის. გაგვამხნევა, წერეთ; ჩაფიქრდა და უცებ მოიწყინა... გააბოლა... აგრე ბრძანა მერმე შვილო თამარ, მოიტანე ღვინო...
* * * * * * *
ღვინითა და სიხარულით მთვრალნი, და კოლხური კოშკის გალავანზე გუშაგივით იდგა თეთრი მთვარე... |
