ოტია პაჭკორიას
|
ცა დამძიმდა, სადაცაა მოთოვს ეჰ, დღეები მიდიან და მოდიან... ვზივარ მარტო და ვიგონებ ოტოს, ჩვენს საყვარელ - პაჭკორია ოტიას... მატრაბაზთა აბრა, გულზე მუდამ აჩნდა ერთი ბზარი, ბევრ რამეში ფიცხი იყო მაგრამ არ იცოდა სიყვარული ჩქარი... ისე წერდა სწორედ, არ უყვარდა მოდერნი და მოდა, მტრის ჯინაზე იდგა მტკიცედ, თორემ შინაგანად ფოთოლოვით თრთოდა... და ვიგონებ ოტოს... მოგონების მეტი რა შემიძლია... სადაცაა, სადაცაა მოთოვს ოჰ, დღეები მიდიან და მოდიან... |
