|
აჰა, დაძრულან ხეთა ლანდები! უკვე მესამედ ყივის მამალი და ღმერთმა იცის, სად დავმთავრდები, შენგან წასული და ბრმად მავალი.
გზა არსაიდან არსაით მიდის. და აღარც შენ ხარ ჩემს ირგვლივ, ჩემში - მცენარესავით ჩუმი და მშვიდი.
რადგან კვლავ სჯერა ამ კეთილ ფრინველს, რომ გარდაცვლილსაც აქვს მომავალი, გამხსენებელი თუ რჩება ვინმე.
ვერაგი ღმერთი მძაფრი განცდების. და ვივლი, ვივლი... სულ ვივლი ასე, სანამ საკუთარ თავსაც გავცდები. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ოთარ ჭილაძის პოეზია |
