|
სევდა ზღვა არის, იდუმალი და უნაპირო, გულ-გონებაში ჩამომდგარი ჩუმი მთა არი, მზის ჩასვლის მერე დარჩენილი თალხი ნაგრილი. მზე იწურება მთების იქით, მიმწუხრი დგება, გულში კი სევდა საღამოვდება, დგას ბნელი ღამე, იდუმალი და თავდახრილი... გაივლის ჟამი, მთის იქიდან ამოვა მთვარე და ამ სევდიან ღამეებში ისე ჩადგება, როგორც ნაზამთრალ თალხ ტყეებში თეთრი აპრილი... |
