|
მაისის ღამეს, გაბრწყინვებულ მაისის ღამეს ლამაზ ლეილას ფანჯარასთან მე მივიპარე. მე ფეხაკრეფით გავიარე ბაღის ბილიკი და მეშინოდა, რომ ღამის ლანდს მპარავდა მთვარე...
ფიქრს მისცემოდა უდარდელად წამოწოლილი, სჩანდა, რომ რაღაც ოცნებებით შორს გატაცებულს გულმკერდს ურხევდა და ჟინს გვრიდა სიამე ფრთხილი.
ვარსკვლავთ გახედა დაფიქრებით და გაიღიმა, იგი შვენოდა - ნაზი, როგორც პირველი ვარდი და მკვირცხლი, როგორც უდარდელი მაისის წვიმა.
შემდეგ გაიძრო ტანსაცმელი - ასძრა საბანი, და მე სპეტაკი, ვით მაისის თეთრი ყვავილი, წინ წამომიდგა ახალგაზრდა ქალწულის ტანი!
როცა ვარდები იშლებოდა, ყვაოდა ველი, ბევრჯერ ლეილას ფანჯარასთან მიდარაჯნია, ბევრჯერ მდენია ტრფობის ცრემლი შეუწყვეტელი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
