|
დრომ არაფერი დამაკლო, თაფლიც მასვა და სამსალაც... ხან ოქროს მძივად ამაწყო, ხან დარდის წვიმად დამშალა... დედოფლის კაბაც მომარგო, რკინის ქოშითაც მატარა... სულ სავსე მქონდა ძმარ-ღვინით სულის უძირო მათარა... მაინც ცას შევწვდი ჩიტივით, მაინც არ დავრჩი პატარა. |
