|
არც მინდა, ყველას მოვწონდე, არც მინდა, ყველას ვუყვარდე, საკმარისია - ოცამდე, ან კიდევ - ოცდახუთამდე.
ჩემი ტირაჟო აცილდეს ათი ათასებს, მაქებდნენ პალესტინაში, მაღიარებდნენ მალტაზე.
დიდგორის აღმართზე გავყვე მეგობარს და გზაზე ჩემი სტრიქონი შვილივით შემომეგებოს;
მომენდოს მიწის ყოველი მტკაველი... არ დაიჯერო, პოეტო, არ ითარგმნება ტკივილი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვახტანგ ჯავახაძის პოეზია |
