მთარგმნელი: გიორგი ხულორდავა
|
ახლა, როდესაც ცა და მიწა გარინდებულა, ყველა სულდგმული შეჰხიზვნია ძილის სამანებს, ვარსკვლავიერ ეტლს ღამე აკრთობს და აქანავებს და მის წიაღში ზღვის სტიქიონს სძინავს მეფურად. ჩემში შთენილი არსებობას ბევრჯერ მანანებს, ხოლო ცხოვრება და-ცა-ლეწავს ერთხელ ანაგებს და გულიც მასზე ფიქრის ჟამს თუ ნათელცხებულა. ტკბილი სამსალა-დაკოდილი გულის მალამო, მოაქვს ჭრილობაც, განკურნებაც, მას თუ ვენდობი, ათასჯერ ვკვდები, კვლავ ვცოცხლდები დილა-საღამოს, შენგან შორს ყოფნა მომისაჯა რადგან განგებამ. |
