მთარგმნელი: თამაზ ბაძაღუა
|
გადავდგამ ნაბიჯს - ტკივილები მგვემენ, მლეწავენ, დაღლილ სხეულით მიმაქვს ტვირთი ვეებერთელა, ვისუნთქავ ჰაერს უცინცხალესს, მერე ერთხელაც შემოვბრუნდები და ვჩურჩულებ: "რარიგ ვეწამე". შარა გრძელია, ყოფნა მოკლე დათქვეს ღმერთებმა, დაშლილ-დამტვრეულს მოცრიატე შუქი მემთხვევა, ღვარად მდის ცრემლი, სულთქმა ჩემი აღწევს ზეცამდე. ვით ძალუძთ სუნთქვა და სიცოცხლე, ოდეს სულიდან დაშორიშორდნენ და წყვდიადში დგანან ოდრიკლად". მეტრფეებს არად უჩანთ ჟამი, მათ ნასასოებ ფიქრებს ბორკილი საამქვეყნო ვეღარ მოდრიკავს. |
