მთარგმნელი: თამაზ ბაძაღუა
|
ოდეს მნათობი, სიამის და შვების მსურველი კუროს ვარსკვლავედს მიაშურებს, რათა იქიდან ცეცხლით მცხუნვარით გაანათოს ჩვენი ფიქრი და შემოსოს მიწა მოციმციმე სამკაულებით. ნაპირი წყნარი ბრწყინავს, როგორც ოქროს ფირფიტა და, თუმც ქვესკნელი წყვდიადისაგან გამოიფიტა, იქაც ყვავილობს სიხარული დაუსრულებლივ მადონა, მდგარი მეგობართა თვისთა წინარე და უსხეულო ცეცხლისადმი ვგმინავ და ვიწვი. მან გამოკვება, მან მომიგზნო სახმილი გულთან და მომიკეტა გაზაფხულის კარები ცხვირწინ. |
