|
მე მინდოდა შენს სიტყვებს ვარდებივით ეხარა, შენ კი რა გამოხველი, - ბაქია და მკვეხარა! ეტოლები ნაგაზებს; მერხზე ზიხარ - დანით სჭრი ზედ უტიფარ ნახაზებს. ხან გოგონებს, ხან ბიჭებს; შემოგირტყამს დოინჯი კინტოსავით აბიჯებ. სასწავლებლის მინები; გარიგებენ - წიგნს ისვრი, ხელებს იკვრეინები. „ბითურია“, „არა რო!..“ აი შენი სიტყვების საუნჯე და სალარო! რომელ დედის უბეში, რომ გამოხველ ასეთი უქნარა და უხეში? ამ თაობას, ამ ხანას? ასე უხდი მადლობას მეგობარს და ამხანაგს? იბადება ბრძოლაში, - გმირი უნდა გაიწვრთნას აქაც, თქვენთან, სკოლაში. მოიქეცი ჭკვიანად, ემსახურე სამშობლოს წმინდად, ნამუსიანად, შემდეგ შენი მნახველი, - სთქვას: „ღირსია ატაროს მან ქართველის სახელი!“ |
