|
რა ფერმკრთალი ხარ, მეგობარო! შენი მნახველი შედგება ერთ წამს და... სექტემბრის დღეს შეგადარებს. „ახ, საწყალიო!“ დაიკვნესებს, დაიმწუხარებს და შეგიცოდებს თვით მტერიც კი, ავად მძრახველი.
ვგრძნობ, რომ ესწრაფვი სასაფლაოს ურაზო კარებს, - მაგრამ ჩემსავით თვით სიკვდილიც ვერ შეგიყვარებს, სიკვდილი ტრფობის ერთადერთი გამომსახველი.
თახთახ სუდარით თუ მობურე, თუ მოიჩადრე ეგ სათნო სახე, ლმობიერი ეგ შენი სახე:
შენსა საფლავთან, მეგობარო, შენსა მახლობლად ერთი ადგილი, ვიდრე მოვალ, მეც შემინახე! |
