|
ჩამომიქროლა ლამაზმა, ვარდის სურნელი მეცაო, კოცნა მაჩუქა, ის კოცნა ცრემლებმა ჩამომრეცხაო. დედის ნაქარგი მეცვაო, სევდამ ღრუბლისფრად მიქცია, დედის თვალების შემრცხვაო. ლოდინად გადამექცაო, დაეჭვებული ვუცქერი ძირს მიწას, მაღლა ღმერთსაო. დანას უშვერდა მკერდსაო, უჭირისუფლეთ საბრალოს, ნუ გაუხუნებთ ბედსაო. |
