|
ვერც მე ვუცქერ ამ ცხოვრებას შუშიდან და ძვალ-რბილში არც იმედად მევსები. არ ვწერ ლექსებს, მაგრამ ვერ ვარ გულმშვიდად, ლექსს დავწერ და ვერ მშველიან ლექსები.
ვერ გხედავ და ოფლი დამდის ღვარული. არ მიყვარდე, ალბათ, არ შემიძლია, მიყვარხარ და მიჭირს ეს სიყვარული.
ქვის სიმძიმე და იმედის მომცემი, თორემ ტვინი, ფიქრით შემობარული, ამოივსო დარდით და გაოცებით.
რომ ვერ შევძლებ მზესთან ახლო მივცოცდე. ვცოცხლდები და კვლავ სამარეს დავეძებ, შიგ ვწვები და მენატრება სიცოცხლე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ედუარდ უგულავას პოეზია |
