|
მოხეტიალე, ვით ბედუინი, შენ მაინც სხვისთვის არ გემეტები; და იცრემლები...თითქო ბუდიდან, ამოფრენილან თეთრი მტრედები. ისე ვილევი და ვიფანტები, როგორც სველ თოვლზე ნაფეხურები... ჰა, ჩემი სულიც - თოვლის ფანტელი, სავსე ქარებით და ბეღურებით... |
|
მოხეტიალე, ვით ბედუინი, შენ მაინც სხვისთვის არ გემეტები; და იცრემლები...თითქო ბუდიდან, ამოფრენილან თეთრი მტრედები. ისე ვილევი და ვიფანტები, როგორც სველ თოვლზე ნაფეხურები... ჰა, ჩემი სულიც - თოვლის ფანტელი, სავსე ქარებით და ბეღურებით... |
