|
ზოგჯერ ალალი ხდება არამი, ამქვეყნად თურმე ესეც ბედია. უზარმაზარი სევდა-ვარამი სულის ღრიჭოში შემოეტია.
სად ამოვგმანო? სად ჩავატიო? არა მკმაროდა დარდი ათასი, ეხლა კი ამას სად უნდა ვდიო?
და ამაქვეყნად ქედს არვის ვუხრი, ახლა კი სულის საგოდებელში გადამეღლიტა ხოხვისგან მუხლი.
ქვეყნად არიან, მართლაც, ცოტანი. ღმერთო, რა გთხოვო ამაზე მეტი, კვლავ მე მომკითხე სხვათა ცოდვანი. |
