|
დამქროლა ქარმან სასტიკმან, თან წარმიტანა ყვავილი, მაცხოვლებელი სიცოცხლის, სუნნელებითა აღვსილი. იგი ნიადაგ ციურთა ცვართაგან იყო ნამილი; დრომ უჟამურმან აწ ცრემლით შესვარა მისი ადგილი.
მოძულებული სიცოცხლე მყისვე კვალადცა დამატკბობს. მაგრამ მსწრაფლადვე გახშირდნენ მწარენი ჭირნი გულისა, რა ფიქრთა წარმოუდგებათ დაკარგვა სიხარულისა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ნიკოლოზ ბარათაშვილის პოეზია |
