|
შორეული ქალის ეშხი მოვა... მაგრამ როდის? სიყვარული სასახლეში მხოლოდ ერთხელ მოდის!
ბედი რჩეულ ფერის; სიცოცხლეში თეთრი გედი მხოლოდ ერთხელ მღერის!
დენდის...მეფე მონის. ქარში ათრობს არემარეს ოხვრა ტრიანონის.
ჩნდება სახე მკრთალი შუაზელი, ესტერგეზი და თვით დედოფალი.
ჩემი ძველისძველი ლექსი არის უნებური სიზმრით შემმოსველი.
მე ვერსალის ბროლი, მაცდურ თვალის გადევნებით მტანჯავს მსუბუქ-მქროლი.
მიჰქრის საშიშ-ჩქარი და ბილიკთა ლურჯ ქვიშაში მიაქვს მძაფრი ქარი!
დოვინ, დოვენ, დოვლი... თოვლი, ფიფქი და აპრილი, ვარდისფერი თოვლი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
