|
ჩვეულებრივად ვხვდებოდით ღამეს, ჩვეულებრივად ვხვდებოდით დილას: სტუმრებს ღიმილით ვაწვდიდით სკამებს, უცხოსთან თავი გვეჭირა ფრთხილად.
და მოეფინა გარინდულ ქუჩებს, და გაუქმებულ კარების იქით ახალი სივრცე გაიხსნა უცებ.
და ყველას თოვლი ეკერა პირზე და თოვლს სიმღერით ისედაც დაღლილს, სთხოვდნენ ემღერა ისევ და ისევ.
კეთილი სული ცის და მფრინავთა და გაოცებულ ხალხის თვალებში თავგანწირული სიმი ბრწყინავდა.
ხმა კი მესმოდა უფრო ზემოდან. მე ვუყურებდი და სულ მეგონა, რომ გადნებოდა და გაქრებოდა.
სულ სხვა ფიქრებით და საქმით სავსე. და თვითმფრინავის მწუხარე ჩრდილმა გადაიარა ქალაქის თავზე. |
