|
მოგშორდები და მგონია, თითქოს მე შენი გული მარქაფად მახლავს.... ჩემსავით ღელავს, ჩემსავით ფიქრობს მხოლოდ ერთ ვარსკვლავს უღიმის მაღლა.
თუმცა მეც გიძღვენ ლანდი ამგვარი არ დამეკარგოს შენი ხმა ქარში შინ დარწეული, როგორც აკვანი.
რომ ჩემი გული ბუდეა შენი. შენა ხარ ჩემი ახალგაზრდობა და მომავალი სიბერის დღენი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • სიმონ ჩიქოვანის პოეზია |
