|
თვალს ეძლევა ნაკვერჩხლის ფერი და ელვარება, თრთოლვა მივლის ნეკერჩხლის სული არ მენანება.
იცის როგორც ირკვევა ხელში შემოდნობა და ფეხის მობორძიკება.
გესხმის, გიტევს, უგვანოდ გულთმისანი სარკეა, ვერ გაბედავ უგანო.
ვერც სიტყვა, ვერც თვისტომი თუ არ იცი რას ეძებ, ვერც როდისმე იპოვი.
ნანატრ ციხე-სიმაგრეს, ვერ გააღწევ ნაპირზე, ფონს თუ ვერსად მიაგნებ! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მედეა კახიძის პოეზია |
