|
შორს ზურმუხტისფერ სივრცეს იქით სანთლები სჩანდა, დასასვენებლად მიიწევდა იქ მეზღვაური; ერთხელ ზღვა გასწყრა, აირია, გაჟინიანდა, ტალღებმა შეჰქმნეს ვაი-ვიში, აურზაური და გემს უმიზნოდ, საუკუნოდ დააგვიანდა... მას აქეთია იალქანი ზღვაზე მიფრინავს, მისთვის ერთია, სად დახუჭავს ოცნება თვალებს, მიუწვდომელი სანთლები კი, ბრწყინავს და ბრწყინავს. როგორ მაგონებს ის სანთლები ჩემს იდეალებს!. |
