|
როდესაც მთვარემ შეანამქერა უკვდავი ვერცხლით ჩემი სართული, სადღაც გაისმა ძველი დუდუკი, ძველი ოქროთი შემოსალტული. იმ ხმის სევდიან ელვარებაში აინთო შენი საყურ-ბეჭედი; გამოკრთა შენი სახე ბრწყინვალე… მაშინ შევძახე: წუთო, შეჩერდი! |
შეიძლება დაგაინტერესოთ
