უცხო ბაღით გადარგული,
საოცნებოდ მოქარგული,
მიძღვენ ვარდის თაიგული,
ოდეს მქონდა მე შინ ია.
რად, რად მაწვდი შვების ალებს?..
ვაჰმე! ია თრთის, კანკალებს,
უნუგეშოდ ხუჭავს თვალებს...
მეშინია... მეშინია!..