|
მე შენ მიყვარდი ციურის გრძნობით, ვით პოეზია, როგორც ღვთაება და შენს თვალებში მეხატებოდა სასუფეველი და უკვდავება!
მცველ-ანგელოზად მელანდებოდი, და, ვით ხატის წინ წმინდა სანთელი, უბიწო მსხვერპლად შენ-წინ ვდნებოდი.
საანგელოზოდ რომ ენთებოდა, ციურ მანანად, ნუგეშის ცრემლად, უჩინრად გულსვე ეწვეთებოდა.
არ ასვენებდა ციური ძალა და უკვდავების წმინდა წყაროში ჩააწვეთწვეთეს შხამი… სამსალა!
უღმრთოდ გააქრო ტრფობის ლამპარი და მაშინ ბნელში დავრჩი მე ობლად, უსულ-უგულო და ცოცხალ-მკვდარი.
ვით პოეზია, როგორც ღვთაება, თუმც მაგ თვალებში აწ სხვისთვის ბრწყინავს სასუფეველი და უკვდავება. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • აკაკი წერეთლის პოეზია/პროზა |
