|
ჩუმ მაღნარშია წამოწოლილი ვიყავ, ზედ მედგა ხის უხვი ჩრდილი, და საიდღამაც ნაზი ბულბული სტვენდა სიყვარულს გაგიჟებული.
იმ ხმას საკვირველს, იმ ხმასა გრძნეულს; ვგრძნობდი ჩემ სულის მშვიდ აღმაფრენას და გულის ჩემის სულ სხვა-რიგ ცემას.
ვერსად ვერ ვპოვე ის მომღერალი; თურმე, ჩემს გულში ნაზი ბულბული სტვენდა სიყვარულს გაგიჟებული. |
