|
სახე შენი მემახევა, მებადა, სრულ განმძარცვა რაცღა ცნობა მებადა. პატიმრობას მიმცა დაუსრულებელს, მღერად ოხრვა, ლხინად გლოვა მებადა.
შენ წამლის წილ მყის მომაპყარ დანა გულს. ზილფნი რყევით, უარის-თქმის მსახენი, მიჩვენებდენ ბალახშის კარს დანაგულს.
სურვილს აკმევს სიყვარულის, ახ, ალი! არ ვიკვირვო, მაშა რა ვჰყო ბედ-კრულმან, იგი გტრფობდა, შენ მახვილი ახალი!
მეტმან ცრემლმან ლაჟვარდის ფერ მალება; გლახ პყრობილი ამას ვაებს, ვალალებს, ვერ განერა, ესრედ ვითაც მალ ება... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალექსანდრე ჭავჭავაძის პოეზია |
