|
მიიზლაზნება დრო სიცხეში, მაგრამ რაკი ჟამს პეპლად ქცევისა კვლავ უცდიან მატლის ჭუპრები, მინდა გახარო: ჩემმა გულმა ხელი გაგიშვა და შეგიძლია, დატკბე სრული თავისუფლებით. შენ მხოლოდ სივრცეს აღიქვამდი ხრამის კიდიდან, და არც კედელი აღარ ჩანდა თეთრი საგიჟის... ნუ გეშინია: ასეთია თავისუფლება! მე მხოლოდ ის ვქენ, რაც გინდოდა: ხელი გაგიშვი! |
