|
ზღვა ხვნეშოდა ვაითა და ვიშით და თოლიებს არც ჰყოფნიდათ შიშად; ვთამაშობდით კენჭებით და ქვიშით, თითებშუა იპნეოდა ქვიშა.
რომ მაძლევდი სიყვარულის ნიშანს... და გავიდა ის ზაფხული, როგორც თითებშუა ჩაპნეული ქვიშა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვახუშტი კოტეტიშვილის პოეზია |
