|
შენი სახელი, როგორც ლოლუა შუა ზაფხულში... ან როგორც ხვატი შუა ზამთარში... საბოლოოა! დაწდა სათქმელი, დაიმსხვრა ხატი.
ვით წარღვნის ტალღა უზარმაზარი, მიწა მყიფეა, ჰაერი მკვრივი, საგანთა შორის არ დევს საზღვარი...
ისევ იმგვარად ცივი და მკაცრი, რომ შენი სული, ვით ღრუბლის ფთილა, ჩამოატაროს ალვების გასწვრივ. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ოთარ ჭილაძის პოეზია |
