|
ახ, ნეტავ, გულით რაც მინდა, ის მომიყვანა ყანადა! დღე-ღამეს გავასწორებდი, მარტო მოვმკიდი თავადა, არავის შველა მინდოდა, ვიმუშავებდი ცალადა. გინდ შავჭრილიყავ ნამგალსა, გინდ გავმხდარიყავ ავადა. მოუხდებოდა ჩემ გულ-მკერდს, ოფლი მდენიყო ღვარადა. მარტო გავლეწდი კალოსა, დავაგროვებდი ხვავადა. ზურგით წისქვილში ვზიდავდი ხორბალსა დასაფქავადა. პურს თავად გამოვაცხობდი ფეხზე მდგომელი მარადა. დავპატიჟებდი ქვეყანას მზამზარეულზე ჭამადა, თავს ბედნიერად ვიგრძნობდი, არ ვიგლოვებდი კვალადა. |
