მთარგმნელი: გრიგოლ აბაშიძე
|
შემეძლო წერა შეუსვენებლად კარგი ლექსების, კარგი ოდების, მაგრამ თუ ზოგჯერ ცუდ ლექსებს დავწერ, ვწერ სიბრალულით და შეცოდებით.
მიზეზი ჩემთან გამოდავების? რაღას იზამდნენ, რით იცხოვრებდნენ კრიტიკოსები საცოდავები?!
სულს უდგამთ სუფრის ნარჩენი ტკბილი, და ნასუფრალით რაკი ცხოვრობენ, ღმერთმა შეარგოთ მათ ჩემი წილიც.
კმაყოფილებით შეჰქმნან სისინი, მათაც სხვასავით სიცოცხლე უნდათ, იხსენებიან კაცად ისინიც. |
