|
რა უცნაური ერი ვართ - არ შეგვერხევა წარბი, თუმც ერთმანეთში გვერევა ჭეშმარიტი და ყალბი.
შვილი მიიღეს ჩარჩის, იმ ჩარჩის შვილის მაგიერ მე გამაგზავნეს ჯარში.
მართლაც ერთგული ყოვლად, სანამ ჯარიდან დავბრუნდი, სხვამ წაიყვანა ცოლად.
სულ სხვას რგებია წილად. ჩემს ნაცვლად სხვაა მსაჯული - სხვა განაგებს და წირავს.
ჩემო წმინდანო ერო, აბა ამდენი თავხედი ვით გაიტანდა ლელოს.
და კერპად იხდი ბოლოს, მე მის მაგიერ ვარსებობ, ის ჩემს მაგიერ ცხოვრობს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შოთა ნიშნიანიძის პოეზია |
