|
ხატობას აველ შუაფხოს მზე ზანზალაკად ეკიდა... შუაფხოელი შუახნის წამოიწია თექიდან...
გამოუღადრა კისერი, ატყდა ღრეობა პურადი - კაცი არ დარჩა ფხიზელი...
გამტყვრალი ხალხი ეყარა და ხერხემალში ხმაურით შემოდიოდა ქვეყანა...
მშვიდი, მწყაზარი სახითა, რომ მერე ლექსად მეწერა, რასაც დღე გულზე მახლიდა...
ხატს უხმოდ გამოვესალმე... და საღამომდე მე და შენ ვკრიფეთ ცისფერი კესანე.
გულზე პერანგი მოგხიე... მთვარე, მე, შენ და არაგვი მთვრალი ვიყავით ოთხივე... |
|
პოეზიის გვერდი • • • |
