|
ხან უგნური ვარ, ხან ბრძენი, ხან არც ისა ვარ, არც ისა! გარემოების საყვირი, არც მიწისა ვარ, არც ცისა.
ნურც გაიკვირვებ ბრძნობასა; სულ სხვა ჰყავს ხელისუფალი ამ ჩემს გონება-გრძნობასა.
ბუნების ნათავხედია: მხოლოდ მის სახეს გიჩვენებთ, რასაც შიგ ჩაუხედია.
სხვისაგან გაუგონია; ან თვალს უნახავს და ჭკუას გაუზომ-აუწონია!
სხვებს რომ ჰგონიათ, არც ისა! შუაკაცი ვარ უბრალო, ხან მიწისა ვარ, ხან ცისა. |
