| საღამო ამნაირ სახის
დარდივით გაჩნდება ისევ. დაო, ვგრძნობ გრიგალის ძახილს, დაო, ვგრძნობ წამების მიზეზს.
ო, ხსოვნას რა ნელა ძინავს. და თეთრი ქალწული - გლოვა ეცემა სისხლიან მინას.
ფარული სურვილის ლანდი. და ჩემი მწუხარე სული მსგავსია დათოვლილ სანთლის.
ცისფერი იმედი მიდის. როგორი სიჩუმე დადგა, ო, როგორ ჩამოწვა ბინდი!..
ჩემს წასვლას დიდება მისდევს. დაო, ვგრძნობ გრიგალის ძახილს, დაო, ვგრძნობ წამების მიზეზს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
