|
ვამე შორს მყოფსა შენსა, ვერ მჭვრეტსა შენსა მშვენად! მელევის ცნობა მთმენსა, შექმნილსა მგოდებ ენად!
არ ვგრძნობდი ჭმუნვას მწარეს. აწ ბედმან ამა მხარეს გარდმაგდო, მით ვარ თმენად.
შენ გტრფი გესურნო მარად; აწ ჩემდა შესაზარად, გარდგექეც შორაელად.
ბუსვა მსუროდა მე ვით. მაშ მოდი გულთა ხევით, მარიხო, მაგდე სენად.
განმიცოცხლა მოწყლული; ამისთვის ხელ-განპყრული, ვმადლვიდი ღმერთთა ზენად. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ალექსანდრე ჭავჭავაძის პოეზია |
