|
შენ მაღალი ხარ და ჩემი ხმები იკარგებიან სადღაც, ჩვენ შორის... მე მათ ნამტვრევებს ვპოულობ მერე მზეში, წვიმაში თოვლში ან ქარში.
და ამის მერე ჩემი ცხოვრება არ გაზომილა წელიწადებით.
მხოლოდ იმ შიშით და აღტაცებით, რითაც სავსე ვარ შენგან და შენთვის.
გავზარდე ჩემი სული და თვალი და ამ ქუჩებში და მოედნებზე ვდგავარ უსაზღვროდ შეყვარებული. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ოთარ ჭილაძის პოეზია |
