|
ამ ხეივანში ის ძალზე ხშირად დასეირნობდა ჩვენს სასახელოდ, ხელში ცისფერი წიგნი ეჭირა და აწეული ჰქონდა საყელო.
ახლოს არავის არ იკარებდა და იდგა, როგორც სხვა დროის კაცი, ფოთლებდაცვენილ ბაღის კარებთან.
ვისაც ის თავის გულს გაუღებდა… არვინ იცოდა რა უხაროდა ან ასე ძლიერ რა აწუხებდა.
მისი თვალების გაცისკროვნებას… უმზერდა ხალხი და ხალხს უკვირდა ამ სულ უბრალო კაცის ცხოვრება…
ჩაგვიდგა რაღაც ნაღველის მსგავსი… ნეტავ, ჭაბუკი ცისფერი წიგნით კვლავ თუ გაივლის ამ ხეივანში?! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ლადო ასათიანის პოეზია |
