|
იყო ხოხობი და ხოხბურად უყეფდა ღამეს. იყო სიტყვა და აზრად იქცა, ჩუქურთმად იქცა. იყო ცეცხლი და იქცა შუქად, სინათლედ იქცა... ახლა თუ მკერდზე აყრია მიწა, ეს ის მიწაა, უკვდავია მოკვდავი რითაც!
მაღლდება თითქოს, ვით დიდოსტატი, სიტყვაში რომ ალღობდა ლითონს.
მზე ჰქვია მაინც, გულზე იხუტებს ერი წლებთან ნაომარ რაინდს... და ისევ უყეფს ხოხობი ღამეს!!! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მორის ფოცხიშვილის პოეზია |
