|
წვიმს, ქოლგას მაინც არავინ არ შლის. წვიმს, ო, წვიმაშიც არ შევალ სახლში.
რა ვქნა, თვალები მიმირბის ცაში... მთვარის ალმასით ამოჭრილ ცაში.
და შუქს, რომელსაც სარკმლიდან მაკმევს ჩემი პატარა ცდუნების ვაშლი, მინდა ბავშვივით დავუკრა ტაში...
ეტლში მიბია ცალთვალა რაში, მე, რა თქმა უნდა, მოვკვდები გზაში. წვიმს, ქოლგას მაინც არავინ არ შლის. წვიმს, ო, წვიმაშიც არ შევალ სახლში. |
