|
მაგრამ მე რა ვქნა, მე, ვისაც სული მაქვს დაწეწილი მწარე ქარებით, ვინც აღტაცება არ ვიცი სრული არც სიყვარულით, არც მწუხარებით.
დაკმაყოფილდეს ისევ თბილისით, ვინც ღამით დასწვავს შოპენგაუერს, რომ უფრო მძაფრად იცხოვროს დღისით.
მიგვიანებენ საყვარელ ნდომას, სიკვდილში როდი ვეჭვიანდები, ვხედავ შეცდომას.
მომაგონებენ დაფარულ შხამით, რომ უიმედოდ მივქროდი ღამით გატეხილ შუბით და მუზარადით. |
