|
ღიმილს რატომ მიძვირებ, რად მკლავ ასე უწყალოდ? შვებით ვეღარ ვიძინებ, ვეღარც ჩიტებს ვუგალობ! მოშრიალდი ჩემამდე, შენგან მიყვარს სიცოცხლე, შენგან, შენი კვნესამე! ქართლში, როგორც შურდული, ვიგრძნოთ მთების სიშორე, ტირიფების ჩურჩული. ჩემთვის თეთრი ასული, - მე პოეტი ვიქნები შენი კარგი მამულის!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შალვა ფორჩხიძის პოეზია |
