|
ახლა ღამეა და თითქოს ცივა და წინ იშლება უსაზღვრო არე. ახლა ღამეა, ოთახში ვზივარ, აივანს ისევ ანათებს მთვარე.
მაღალ აივანს გარს ახვევია. შენ თქვი: ძვირფასო, ასე როდემდის! და საიდუმლო ფიქრი გეწვია.
ასე მგონია ვიღაც დამეძებს. ჰა, შემოდგომა იწყება აწი და ჩვენ ვსაუბრობთ ცისფერ ღამეზე.
და ძვირფას დღეებს დრომ დამაშორა. მე ახლო ვხედავ ჩემს მოგონებას, მე ახლო ვხედავ ძვირფას ლენორას. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
